Top Navigation Menu

ΝΕΚΤΑΡΙΑ ΓΙΑΝΝΟΥΔΑΚΗ: “Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΙΑ!”

Η ηθοποιός Νεκταρία Γιαννουδάκη, αυτή την περίοδο συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση “Αφορμή Τρωάδες”, στο θέατρο Σταθμός σε σκηνοθεσία Τάσου Αλαντζά.

Η παράσταση μιλάει για όλα τα δεινά που προκαλεί ο πόλεμος, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, για την απαξίωση του ανθρώπου και την αφαίρεση της αξιοπρέπειας.

Με μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση και με εξαιρετικές ερμηνείες από τις τρεις πρωταγωνίστριες, πρόκειται για μια παράσταση -πρόταση για τα θεατρικά δρώμενα της Αθήνας, αφήνοντας το στίγμα του πραγματικά καλού θεάτρου.

Η Νεκταρία Γιαννουδάκη, με αφορμή την παράσταση μιλάει στους αναγνώστες του CityWay.gr

 

  1. “Αφορμή Τρωάδες” ο τίτλος της παράστασης, σε σύγχρονη ανάγνωση. Πες μας λίγα λόγια;

Τρεις ηθοποιοί μέσα από ένα παιχνίδι ρόλων καλούμαστε να συνδιαλεχτούμε με το σπουδαίο αυτό έργο του Ευριπίδη και όχι μόνο. Με αφορμή τις Τρωάδες το θέμα του πολέμου φτάνει στο σήμερα και μας παρασύρει σε μαρτυρίες γυναικών που υπέφεραν και συνεχίζουν να υποφέρουν από τα δεινά του πολέμου αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά πως η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται.

2.Πες μας πως νιώθεις όταν καλείσαι να δουλέψεις πάνω σε τόσο “μεγάλα κείμενα”.

Η τραγωδία είναι τα ιερά και τα όσια! Είναι σύμβολα, είναι ιεροτελεστία, είναι ποίηση, είναι  μοίρα, είναι πολιτικό θέατρο, είναι κάθαρση. Αν είχα τη δυνατότητα θα ήθελα να ασχολούμαι και να κάνω έρευνα μόνο σε αυτό το είδος. Έχω παρακολουθήσει  αρκετά σεμινάρια δίπλα σε ανθρώπους που έχουν κάνει σημαντική μελέτη πάνω στην αρχαία τραγωδία, στο ιεροτελεστικό θέατρο και πάλι νιώθω ότι δεν είναι αρκετό. Είναι η μεγάλη μου αγάπη. Και με τις μεγάλες αγάπες νιώθει κανείς μεγαλύτερο το βάρος της ευθύνης αλλά και του ρίσκου.

  1. Από την ανάγνωση του κειμένου για την παράσταση, τι σε συγκλόνισε περισσότερο σε σχέση με τον  ψυχισμό των γυναικών, που βρέθηκαν σε αυτή την κατάσταση;

Η μαρτυρία μιας γυναίκας που βρίσκεται στο  αντίπαλο στρατόπεδο ως όμηρος  και εύχεται να τις βομβαρδίσουν  τα αεροπλάνα. Το να προτιμάς και να παρακαλάς για το θάνατο σου  αφού δεν έχεις πια τίποτα -πατρίδα ,σπίτι ,άντρα ,παιδιά, αξιοπρέπεια ,ελευθερία-,και που ταυτίζεται με τα λόγια της Ανδρομάχης” Κάλλιο ο θάνατος παρά ζωή δυστυχισμένη”.

  1. Ένα “παράθυρο” αισιοδοξίας, ποιο είναι για εσένα;

Δεν διανύουμε αισιόδοξες εποχές και τα “παράθυρα” τα βρίσκεις τις περισσότερες φορές κλειστά. Το να κάνεις θέατρο στην Ελλάδα του 2019 είναι σχεδόν πολυτέλεια. Πρέπει να είσαι ή σουρεαλιστής ή λίγο τρελός.

Ωστόσο κάποιες φορές αυτή η δουλειά έχει ένα ωραίο μοίρασμα και όταν υπάρχει κοινός κώδικας μεταξύ των συνεργατών παίρνεις κάποιες ανάσες.

Αν θέλετε να μιλήσω για παράθυρο οπωσδήποτε, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι τα παιδιά με την ευχή εμείς οι μεγάλοι να μην τα διαλύσουμε με τις ελλείψεις μας, με τα δικά μας απωθημένα και με τους δικούς μας φόβους. Μήπως  εκείνα καταφέρουν να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν που εμείς βρήκαμε, καλύτερο από αυτόν που θα τους παραδώσουμε.

Περισσότερες  Πληροφορίες για την παράσταση: https://www.facebook.com/%CE%91%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BC%CE%AE-%CE%A4%CF%81%CF%89%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-1221491664672751/