Top Navigation Menu

“Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΑ, ΒΟΗΘΑΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΟΥΝ, ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΝΕ”

Η Ελένη Τσαλιγοπούλου υπηρετεί με συνέπεια το ελληνικό τραγούδι από την δεκαετία του 1980. Σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να πραγματοποιήσει σημαντικές συνεργασίες με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Σταμάτη Σπανουδάκη, τον Γιώργο Νταλάρα και με πολλούς άλλους σπουδαίους καλλιτέχνες.
Τα περισσότερα από τα τραγούδια της έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες, καθώς είναι από τα γνωστότερα της σύγχρονης ελληνικής δισκογραφίας. Οι εμφανίσεις της τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, είναι πάντα sold out ενώ με έναν μοναδικό τρόπο μπορεί και προσελκύει στα live της άτομα όλων των ηλικιών.
Η πρόσφατη κυκλοφορία του album «Των Φίλων τα σπίτια», περιέχει 16 νέα τραγούδια από τα όποια ήδη έχουν ξεχωρίσει αρκετά από αυτά, καθώς έχουν γίνει μεγάλες ραδιοφωνικές επιτυχίες.
Αυτή την περίοδο εμφανίζετε στο θέατρο Βεάκη στην παράσταση «Λωξάντρα» ως τραγουδίστρια Ευθαλία, κερδίζοντας επάξια το χειροκρότημα του κοινού.

Συνέντευξη στον Αλέξανδρο Κωνσταντάκη

– Για δεύτερη φορά στην καριέρα σας, εμφανίζεσαι στο θέατρο. Τι σας κέντρισε και δεχτήκατε την πρόταση για την «Λωξάντρα»;
Το θέμα της παράστασης και το πόσο συνδεδεμένοι είναι οι έλληνες με αυτό το έργο.  Όλο αυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται στην «Λωξάντρα» το έχω ζήσει – στην οικογένειά μου και στην γειτονιά όπου μεγάλωσα – ήταν όλες «Λωξάντρες». Οι περισσότερες με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη. Θυμάμαι έντονα όλα αυτά τα «καλούδια», ότι έφεραν από τις ρίζες και τις συνήθειές τους. Μέσα από όλες αυτές τις συνθήκες, διαμορφώθηκαν και οι άνθρωποι της Βόρειας Ελλάδας.

– Πώς βιώνεις όλη αυτή την θεατρική συνθήκη;
Όταν μίλησα για πρώτη φορά με τον σκηνοθέτη της παράστασης, μου είπε πως δεν θα τραγουδάω μόνο, αλλά ότι θα έχω και ρόλο. Είπα “δεν είναι δυνατόν, πως θα το καταφέρω όλο αυτό, καλύτερα να πάρετε κάποια άλλη”. Ήμουν μέσα στην άρνηση. Τότε μου είπε πως “ο Άκης Δήμου, έχει γράψει τον ρόλο επάνω σου. Εάν δεν έρθεις εσύ δεν μπορεί να το κάνει καμία άλλη”… Διάβασα και το κείμενο οπότε αποφάσισα να το κάνω. Είπα το “ναι” δίχως να ξέρω πραγματικά τι με περίμενε, είχε πάρα πολύ δουλειά αλλά τελικά μαζί με το άγχος και τον φόβο, είδα πως μόνο καλό μου πρόσφερε όλη αυτή η συνεργασία. Είναι όλοι σπουδαίοι ηθοποιοί, είδα από κοντά τι σημαίνει πρόβα, σύμπνοια και όλοι μαζί μοχθούμε για κάτι και πως αυτό συνεχίζει με τις παραστάσεις. Δεν βιώνω πλέον ανασφάλεια, αισθάνομαι πολύ μέσα στην δουλειά.

– Την περίοδο αυτή πραγματοποιείς εμφανίσεις και σε κάποιο stage;
Φέτος επιλέξαμε με τους συνεργάτες μου να μην κάνουμε χειμερινή περιοδεία, λόγω των παραστάσεων της «Λωξάντρας» στο θέατρο Βεάκη, εκτός από κάποιες εμφανίσεις εντός της Αθήνας και συγκεκριμένα στον «Σταυρό του Νότου».

– Πρόσφατα κυκλοφόρησε και ο νέος δίσκος με τίτλο «Των φίλων τα σπίτια».
Ο δίσκος βγήκε τον Μάιο του 2018, ήδη έχουμε αρκετά singles που έχουν κυκλοφορήσει, πλέον κάπως έτσι μπορείς να προωθήσεις έναν δίσκο. Θεωρώ πως ο δίσκος αυτός «Των Φίλων τα σπίτια», είναι ο καλύτερος που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια. Αυτό που μπορώ να κάνω εγώ σήμερα με την κατάσταση που επικρατεί στη δισκογραφία, είναι να βγάζω τα κομμάτια τα οποία μπορούν να με φέρουν σε επικοινωνία με τον κόσμο ένα-ένα. Πρέπει να βγάζεις σιγά – σιγά τα τραγούδια από τον δίσκο, έτσι ώστε να ακουστούν στα ραδιόφωνα ή το YouTube και σε συνδυασμό με εμφανίσεις, καθώς τα live είναι αυτά που διαμορφώνουν την κατάσταση.

– Με ποιά κριτήρια επιλέγεις τα τραγούδια σας;
Το τραγούδι είναι η ίδια η ζωή. Τα επιλέγεις όπως επιλέγεις τον σύντροφό σου, τον φίλο σου… Διαμορφώνεις αισθητική δηλαδή. Ένα καλό τραγούδι μπορεί να είναι ένα τραγούδι κοινωνικού ή ερωτικού χαρακτήρα. Όπως καταλαβαίνεις έχει να κάνει με το που βρίσκομαι εγώ και τι μου αρέσει την συγκεκριμένη στιγμή. Το πώς διαλέγεις, έχει να κάνει με την ίδια τη ζωή.

– Ποια «υλικά» κάνουν ένα τραγούδι διαχρονικό;
Ένα καλό τραγούδι είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό. Μπορεί ένα τραγούδι για εμένα να είναι καλό, ενώ για εσένα να μην είναι. Το διαχρονικό τραγούδι όμως έχει να κάνει με την εποχή. Προσωπικά τυγχάνει να έχω διαχρονικά τραγούδια, από την πρώτη μου δισκογραφική προσπάθεια, τη δεκαετία του 1980. Έχω σε όλους μου τους δίσκους τραγούδια που άντεξαν στον χρόνο. Αυτό έχει να κάνει με το πόσο σωστά επιλέγεις τελικά εσύ για τον εαυτό σου, πόσο μπορείς να το υποστηρίξεις και αν η εποχή αντέχει, ειδικά σήμερα που κινείται πολύ γρήγορα.  Ο τρόπος που ακούει πλέον ο έλληνας είναι διαφορετικός.  Επίσης δεν ξέρω πόσα τραγούδια, μπορούν να έχουν την τύχη να είναι διαχρονικά και να μείνουν στον χρόνο.

– Πολλά από τα τραγούδια σου έχουν γίνει μεγάλες επιτυχίες.  Ποιό κομμάτι θεωρείς σταθμό στην καριέρα σου;
Νομίζω πως δεν είναι ένα μόνο τραγούδι. Σίγουρα “σταθμοί” είναι τα: «Να μ ’αγαπάς», «Των αγγέλων τα μπουζούκια», το «εγώ σ’ αγάπησα εδώ», το «Δεν μας συγχωρώ», οι «Χίλιες σιωπές». Επίσης τα παραδοσιακά είναι μια σπουδαία σειρά, όπως και το λυρικό τραγούδι. Αγαπώ αρκετά είδη τραγουδιού, οπότε δεν μπορώ να μείνω σε ένα μόνο τραγούδι. Σίγουρα αυτό που εγώ αγαπώ περισσότερο και που αγγίζει πιο πολύ τη δική μου ψυχή, είναι τα τραγούδια της μνήμης και της παράδοσης. Όσο μεγαλώνω δε, τόσο πιο ωραία αισθάνομαι μέσα σ’ αυτά.

Όλα αυτά τα χρόνια έχεις κάνει αμέτρητες περιοδείες και ξεχωριστές συναυλίες. Ποιά στιγμή θυμάσαι έντονα;
Όταν ήμουν για συναυλίες στην Ουρουγουάη με τον Γιώργο Νταλάρα, ήταν το 1996 νομίζω. Οι έλληνες ήταν τρίτης-τέταρτης γενιάς, σχεδόν δεν ήξεραν ελληνικά. Εκείνη την περίοδο προσπαθούσα να περάσω στο πρόγραμμά μου το «Τζιβαέρι», σαν τραγούδι της ξενιτιάς χωρίς να είμαι σίγουρη αν το ξέρουν. Το συζητάμε με τον Νταλάρα να το βάλω να μην το βάλω, φοβόμασταν και οι δυο. Τελικά το βάλαμε και έρχεται η ώρα που το λέω, ήταν όλα τέλεια… οι μουσικοί ή ερμηνεία, όλα… Τελειώνει όμως το κομμάτι και δεν ακούω από κάτω τίποτα, ούτε χειροκρότημα. Μιλάμε για νεκρική σιγή. Τότε σκέφτομαι όλα τα άσχημα, ότι δεν άρεσε το τραγούδι και ότι συνεπάγεται. Μέχρι να σηκώσω τα μάτια μου και να κοιτάξω τον κόσμο, άκουσα έναν βόμβο ένα πράγμα απίστευτο, είχαν πιαστεί στα χέρια τους και κλαίγανε. Ήταν συγκλονιστική στιγμή! Αυτό δείχνει πως “θυμάται” το αίμα, τι είναι το DNA. Δεν το ήξεραν τον τραγούδι, αλλά η ενέργεια που βιώσαμε δεν υπάρχει!

– Υπάρχει έλληνας καλλιτέχνης που θα ήθελες να συνεργαστείς μαζί του στη σκηνή;
Έχω βρεθεί επί σκηνής με όλους. Σημασία έχει το concept, το να υπάρχει μια ωραία ιδέα και ένας καλός λόγος για να γίνει μια συνεργασία. Στον κόσμο αρέσει να βλέπει και δυο και τρεις καλλιτέχνες μαζί, για να βγει όμως ένα ωραίο πρόγραμμα πρέπει να έχουν λόγο οι ίδιοι οι καλλιτέχνες για να το κάνουν. Η τέχνη του τραγουδιού είναι σπουδαία, βοηθάει και τους ανθρώπους που την παράγουν, αλλά και αυτούς που ακούνε.

Ο στίχος που σε εκφράζει και να τον έχεις συχνά κατά νου;
Ναι, είναι ο στίχος “δεν μας συγχωρώ από φόβο χάσαμε” από το τραγούδι “Δεν μας συγχωρώ” που έχω ερμηνεύσει, ενώ τη μουσική και τους στίχους έχει γράψει ο Νίκος Πορτοκάλογλου. Αυτό πολλές φορές το λέω και στο κοινό μου, ωραία τραγουδάτε καταλαβαίνετε όμως το τραγούδι;  Δεν πρέπει να φοβόμαστε, πρέπει να ξορκίζουμε το κακό. Από τον φόβο μόνο χάνουμε, μόλις όμως τον κοιτάς κατάματα φεύγει… κι όσο μεγαλώνουμε, αυτό το καταλαβαίνουμε καλύτερα. Ζούμε με τους φόβους μας και μπορούμε να τους ξεπεράσουμε, τότε γινόμαστε πιο δυνατοί!

– Τα πράγματα έχουν ηρεμίσει λίγο;
Ο άνθρωπος είναι ων, που συνηθίζει ακόμα και την πιο δύσκολη κατάσταση. Δυστυχώς και ευτυχώς. Πρέπει όμως όλο αυτό το πράγμα, να έχει ένα τέλος.