Top Navigation Menu

«Η ΓΕΝΙΑ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΑΒΟΥΛΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ»

Από το “Μάνα X ουρανού”… στο Εθνικό Θέατρο…

Η Μαρία Κωνσταντάκη μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της, μιλάει σε πρώτο πρόσωπο αποκλειστικά για τους αναγνώστες του cityway. Φέτος είναι μια δυνατή χρονιά για την ίδια, καθώς συμπρωταγωνιστεί στο σήριαλ του Mega “Μάνα Χ ουρανού” στο οποίο κλέβει τις εντυπώσεις. Παράλληλα ετοιμάζεται για το επόμενο θεατρικό της χτύπημα και για την παράσταση: “Φιλουμένα, γάμος αλλά Ιταλικά” σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, που θα δούμε στο Εθνικό Θέατρο.

MARIA-KONSTANTAKI-CITYWAY-OCTOBER-2014 (1)Στη σειρά ή ηρωίδα που υποδύομαι είναι η Έμυ, μια γυναίκα που μέσα της είναι εγκλωβισμένη η ψυχή και το πνεύμα μιας έφηβης. Είναι δηλαδή μια γυναίκα ώριμη με ευθύνες στη ζωή της, έχει κάνει ήδη ένα παιδί, έχει τη δουλειά της, έχει την οικογένειά της είναι ένα άτομο με τις υποχρεώσεις του, κάτι που η ίδια όμως δεν το αντιλαμβάνεται! Νομίζω πως το ιδανικό της θα ήταν να πάρει τρεις μήνες off να ανέβει σε ένα αυτοκίνητο και να κάνει ένα road trip. Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι και εγώ πολύ έφηβη εσωτερικά, παρόλο που αντιλαμβάνομαι ότι έχω ένα γυναικείο σώμα. Αυτή η αντίδραση μου βγαίνει στη μαμά μου λες και είμαι δεκαπέντε χρονών, ενδεχομένως και στα δεκαπέντε να ήμουν τόσο αντιδραστική! Τώρα δεν ξέρω αν η Έμυ με “επηρέασε” ή αν αυτό προϋπήρχε… είναι σαν την παροιμία: «η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;». Πάντως η αλήθεια είναι πως αυτή την εποχή είμαστε πολύ κοντά με την Έμυ. Βασικό βέβαια, εγώ δεν έχω παιδί…

Εν αρχήν είναι ο λόγος, νομίζω ότι όταν ο ηθοποιός έχει ένα πολύ κακό σενάριο δεν μπορεί να κάνει πολλά πράγματα, το πολύ-πολύ να είναι υποφερτό ή μέτριο αυτό που θα αποδώσει. Όταν έχεις ένα πάρα πολύ καλό σενάριο, θα πρέπει να είσαι πάρα πολύ ατάλαντος για να καταστρέψεις αυτό το καλό κείμενο. Το λέω γιατί το έχω ζήσει και με την Μυρτώ Κοντοβά και τώρα με το κείμενο του Γιώργου Φειδά. Αυτός είναι και ο λόγος που ενώ έχει ξεκινήσει τόσο σύντομα η σειρά, έχει αποκτήσει φανατικούς τηλεθεατές και έχουν γίνει σλόγκαν οι ατάκες.

Το σουρεαλιστικό με αυτή την δουλειά, είναι ότι γίνονται με πάρα πολύ γρήγορους ρυθμούς τα γυρίσματα. Κάνουμε δυόμιση μέρες το επεισόδιο με τρομερή προσοχή και αγάπη, σα να γυρίζαμε εφτά μέρες το κάθε επεισόδιο. Το κλίμα είναι εξίσου ευχάριστο όπως θα ήταν αν είχαμε πραγματικά τον άπειρο χρόνο μπροστά μας. Τρέχουμε δηλαδή, αλλά ταυτόχρονα “δεν” τρέχουμε κιόλας, είναι λίγο σαν να “χάνεται” ο χρόνος μέσα στο studio, ίσως να φταίει και το γεγονός ότι είναι πλατό και δεν υπάρχει πολύ οξυγόνο. Πάντως τα πράγματα γίνονται με πολύ γρήγορους ρυθμούς, και κατά έναν περίεργο λόγω γίνονται “αναίμακτα”… υπάρχει μια πολύ ωραία τρέλα.

Η άλλη μεγάλη ευτυχία αυτή την εποχή είναι το ότι συνεχίζω τη συνεργασία μου με το Εθνικό Θέατρο το χειμώνα. 1η Δεκεμβρίου ξεκινάω πρόβες με τον Νίκο Μαστοράκη στο «Φιλουμένα, γάμος αλλά Ιταλικά». Μετά τα «Βατράχια» που κάναμε με το Κακλέα συνεχίζω στο Εθνικό, με αυτή την νέα παράσταση. Ξυπνάω κάθε πρωί, κοιτάζομαι στον καθρέφτη με φτύνω… όχι λόγω ομορφιάς αλλά καλής τύχης και λέω: «Φτού σου παιδάκι μου και κουνήσου από τη θέση σου». Πραγματικά νομίζω ότι φέτος επαγγελματικά-θεατρικά, ύστερα από έναν τόσο ταλαντούχο σκηνοθέτη, ετοιμάζομαι να συνεργαστώ με έναν ακόμα ταλαντούχο σκηνοθέτη καθώς και τους δυο τους θεωρώ μέσα στην πεντάδα των καλύτερων σκηνοθετών που έχουμε αυτή την στιγμή στην Ελλάδα. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς, πόσο τυχερή και ευγνώμων και πόσο με αγωνία αντιμετωπίζω την πρόκληση για ένα τόσο κλασικό έργο, με ένα τέτοιον εξαιρετικό θίασο: Ράντου, Κούρκουλος, Πιατάς, Μαλτέζου, Διακοπαναγιώτου, Αγγελή κ.α.

Η ζωή τρέχει με χίλια…
Υπήρχε μια ταινία, ήταν στις αρχές του 2000 που λεγότανε “fast food fast women”, δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι ο τίτλος είχε σχέση με το story, πάντως αισθάνομαι πως η εποχή μας είναι αυτό ακριβώς. Είναι η εποχή που ευνοεί το πάρα πολύ γρήγορο. Λόγω των Junk food και το ότι κινούμαστε με έναν πολύ “junk” τρόπο στις σχέσεις μας, στη ψυχαγωγία μας, στη μόδα, αισθάνομαι ότι είναι λίγο σκουπίδι η όλη φάση. Τι εννοώ; Ότι τα πράγματα κινούνται με τόσο γρήγορους ρυθμούς που ενδεχομένως δεν μπορούμε και να τα απολαύσουμε, πως είναι το burger που θες να το καταβροχθίσεις και μπορεί να μην καταλαβαίνεις τη γεύση έχει; Έτσι ακριβώς νομίζω ότι κινούμαστε και στις σχέσεις. Βέβαια δεν είμαι σίγουρη ότι οι γονείς μας που ήταν σε ένα άλλο τρυπάκι και προσπαθούσαν πάρα πολύ για τις σχέσεις και δεν έπαιρναν διαζύγια, αν ήταν σε καλύτερη κατάσταση από εμάς. Δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι προτιμότερο ή αυτό που ζούμε τώρα. Δεν πολύ ασχολούμαστε και πάμε κατευθείαν στο επόμενο φαγητό, στο επόμενο σήριαλ που θα κάνουμε zapping, στην επόμενη σχέση… Γενικά δεν είμαι σίγουρη για πολλά πράγματα σ’ αυτό το θέμα. Νομίζω ότι είναι σημεία των καιρών και, αυτός είναι ένας λόγος που ενδεχομένως φτάσαμε εδώ πέρα -καταγγέλλω και τον εαυτό μου- δεν είμαστε σίγουροι για τίποτα και, μάλλον δεν πιέζουμε τον εαυτό μας για να σιγουρευτούμε. 

Το στοιχείο της πρόκλησης είναι πολύ έντονο πλέον, στις σχέσεις μας προσπαθούμε να είμαστε λίγο πιο ανταγωνιστικοί και να προκαλέσουμε ο ένας τον άλλον. Στην ψυχαγωγία όπως και στις ταινίες υπάρχει πάρα πολύ αίμα, πάρα πολύ σεξ, πολύ βία. Είμαι γενικά πολύ κυνικό άτομο, ίσως από τα λιγότερα ρομαντικά. Μπορεί να ξεράσω αν με πάει ο άλλος βόλτα για να μου δείξει το ηλιοβασίλεμα, αλλά πραγματικά με ενοχλεί το ότι δεν υπάρχει πια αυτό το φλερτ, ο ρομαντισμός, αυτό το άγγιγμα που υπήρχε στο παρελθόν, που με κάποιον τρόπο δημιουργούσε τις πεταλούδες. Τώρα μέχρι να πας να αισθανθείς την πεταλούδα στο στομάχι, έχει ψοφήσει η πεταλούδα έχουν περάσει οι 24 ώρες ή οι 48-δεν ξέρω πόσες ζούνε οι πεταλούδες- και απλά ετοιμάζεσαι για την επόμενη κάμπια που θα γίνει πεταλούδα.

Με αυτή την λογική πιστεύω πως η πρόσκληση υπάρχει και στη μόδα, νομίζω πια πως λίγα πράγματα μπορούν να ειπωθούν για να σοκάρουν. Υπάρχει τόσο πολύ πληροφόρηση και τόσο έντονες εικόνες, που όταν βλέπω ανθρώπους με καπέλα νομίζω ότι υπάγονται σε δυο κατηγορίες: ή αυτοί που προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή, ότι βάζω ένα καπέλο το οποίο μπορεί να είναι περίεργο, μπορεί να είναι κασκέτο πάντως προσπαθώ να προκαλέσω την προσοχή στο κεφάλι μου ή αυτοί που δεν θέλουν να προκαλέσουν την προσοχή διότι είναι αυτοί που μάλλον δεν έχουνε μαλλιά, οπότε προσπαθούν να μην τραβήξουν την προσοχή με την έλλειψη μαλλιών και βάζουν καπέλο. Αυτές οι δυο κατηγορίες νομίζω υπάρχουν.

Ούτε καν η Lady Gaga δεν μπορεί πια να προκαλέσει όσον αφορά στιλιστικά. Το γυμνό πλέον δεν σοκάρει κανέναν, οπότε όλα αυτά τα “δήθεν” περίεργα όπως τα σκισμένα τζιν, τα μωβ μαλλιά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μπορεί να θεωρηθεί επανάσταση εκτός και αν είναι μια γιαγιά ογδόντα χρονών που τα κάνει. Ακόμα κι αυτό όμως, δεν ξέρω αν θα μπορούσε να θεωρηθεί επαναστατική κίνηση στη μόδα, μάλλον θα το αντιμετωπίσουμε λίγο γραφικά «…δες τη γιαγιά που δεν είναι συντονισμένη με την ηλικία της και δεν ξέρει που βρίσκεται».

Οι άνθρωποι που φοράνε ρολόγια με τρομάζουν. Με τρομάζει γενικότερα ο χρόνος οπότε όταν βλέπω άνθρωπο με ρολόι και ειδικά κοπέλα, νομίζω ότι είναι control freaks. Είναι σαν θέλουν να έχουν πάντα τον έλεγχο στα χέρια τους και κοιτάνε συνέχεια την ώρα, για να μπορούν να τα ελέγχουν όλα. Αυτό το λέω γιατί όταν ήμουν μικρή και φορούσα ρολόι, το κοίταζα ανά πέντε λεπτά. Έχω πολλά στοιχεία control freak και νομίζω ότι κάνω μια ωραιότατη προβολή, που λέει και ο ψυχολόγος μου στη συγκεκριμένη περίπτωση, οπότε δεν φοράω ρολόι ακριβώς για αυτό το λόγο, γιατί παθαίνω εμμονή με την ώρα. Όταν έχω το κινητό δίπλα μου, πάλι την κοιτάζω συνέχεια άρα καλύτερα να το ξεχάσω κάπου. Αν το έχω ξεχασμένο δεν αγχώνομαι, αν όμως το έχω δίπλα μου πρέπει να κοιτάω συνέχεια την ώρα. Το πιο ιδανικό είναι στο πλατό που δεν πιάνει γιατί δεν έχει σήμα, το ξεχνάω και για ένα δεκάωρο ησυχάζει το κεφαλάκι μου.

MARIA-KONSTANTAKI-CITYWAY-OCTOBER-2014

Retro…
Είναι περίεργο γιατί έχω ζήσει και την δεκαετία του ’80, ’90 και ’00. Η δεκαετία που μου έχει μείνει πιο έντονα είναι του ’80, δεν ξέρω αν ήταν η καλύτερη ή επειδή τότε έζησα τα παιδικά-εφηβικά μου χρόνια, να είναι πιο έντονα τα πράγματα στο μυαλό μου, πάντως έχω πάρα πολλές εικόνες, πολύ έντονες και αγαπημένες. Θυμάμαι δηλαδή τη “Δυναστεία”, τον Michael Jackson, τη Madonna, τους Duran Duran. Θυμάμαι επίσης το θέατρο της Δευτέρας, τον Πάνο Μιχαλόπουλο και τον Σταμάτη Γαρδέλη, ήμουν πάντα της “σχολής” Πάνος Μιχαλόπουλος, αν και από ότι φαίνεται έκανα τεράστιο λάθος, όταν έπαιξα με τον Σταμάτη Γαρδέλη στο «Μίλα μου βρώμικα» γιατί είναι ένας πάρα πολύ ωραίος άντρας, ο οποίος παραμένει κούκλος ακόμα και τώρα. Βέβαια έχω καιρό να δω το κύριο Μιχαλόπουλο. Νομίζω ναι, η δεκαετία του’80 είναι η αγαπημένη μου. Μου άρεσε και η μουσική τότε, ήταν πολύ happy. Δεκαετίες ‘90’s καιι ‘00’s καλές ήταν αλλά σαν τα ’80’s δεν έχει.  

Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία…

Το κάθε “πέρσι και καλύτερα” είναι μια πολύ εύκολη φράση, μπορούμε πολύ εύκολα να το λέμε και να βολευόμαστε σ’ αυτό και να μην αναλαμβάνουμε κάποια ευθύνη.
Είναι μια κάπως απαισιόδοξη φράση και επειδή είμαι άνθρωπος που κοιτάω το ποτήρι μισογεμάτο, χρησιμοποιώ μια άλλη φράση από μια ταινία που λέει: «όλα θα πάνε καλά στο τέλος, κι αν δεν πάνε δεν ήρθε το τέλος.»
Και με αυτή τη φράση βέβαια μπορεί να βολευτείς.
Έχω όμως την ανάγκη να πιστεύω ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, δεν ξέρω όμως αν θα πάνε καλύτερα από τον καναπέ μου ή ανοίγοντας στο delivery boy παραλαμβάνοντας πίτσες, αλλά ας κάνουμε μια προσπάθεια, γιατί η δική μας η γενιά είναι η πιο άβουλη γενιά του κόσμου, είναι η χειρότερη γενια! Έχω όμως ελπίδα στους νεότερους, όπως στα παιδιά που παίζουν τα ανιψιά μου στο σήριαλ, πιστεύω θα καταφέρουν περισσότερα από όσα κάναμε εμείς.

, , , ,

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com