Top Navigation Menu

ΕΛΕΝΗ ΡΑΝΤΟΥ: “Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΑΧΑΝΟ ΟΥΤΕ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΑΣΤΕΙΩΝ…”


Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΑΧΑΝΟ ΟΥΤΕ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΑΣΤΕΙΩΝ…
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕ ΕΚΤΟΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ ΤΡΟΠΟ.
ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΝΑ «ΚΑΝΙΒΑΛΙΖΕΙ»…

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗΣ

H ΕΛΕΝΗ ΩΣ “ΦΙΛΟΥΜΕΝΑ”

Η “Φιλουμένα Μαρτουράνο” είναι η πρωταγωνίστρια που υποδύεται στην ομόνυμη παράστασή της η Ελένη Ράντου τον φετινό θεατρικό χειμώνα σπάζοντας ταμείο καθώς το έργο έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα από το κοινό και γνωρίζει τρομερή επιτυχία στο θέατρο Διάνα. Για την Ελένη είναι η δεύτερη θεατρική της ενσάρκωση -συνέχεια εκείνης που έκανε το στις αρχές του 2015 στο Εθνικό θέατρο με το ίδιο έργο σε σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη και ξαναπαίζει σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή φέτος- επίκαιρα και τονωτικά τόσο για την ίδια όσο και για τους θεατές που εισπράττουν τα μηνύματα.
«Αν σκεφτείς τι ζούμε από το 2008, έβλεπα τις προάλλες τηλεόραση και ένας δημοσιογράφος ανέλυε γεγονότα και λέω “Χριστέ μου, τι έχουμε ζήσει” ! Η τέχνη είναι η μόνη διαφυγή σε τέτοιες σκληρές εποχές. Νιώθεις πως κάπου ακουμπάει η ψυχή σου. Κι επειδή ο κόσμος δεν αντέχει τόση πληροφορία μαζεμένη προσπαθούμε με την “Φιλουμένα” να «σταματήσουμε» για λίγο τον χρόνο στους θεατές, όσο θα παρακολουθούν την παράσταση. Στο έργο υπάρχει ένα στοίχημα ζωής, που στο τέλος κερδίζεται. Μετρώντας από το 2008 ότι χάνουμε συνέχεια αγαπημένα μας πράγματα, αισθάνομαι πολύ όμορφα στην παράσταση. Πιστεύω πως μου δίνει διαφυγή από την καθημερινότητα… και το ίδιο συμβαίνει και στους θεατές. Αυτό με ικανοποιεί.»

Στο έργο η “Φιλουμένα” είναι ακτιβίστρια μιας άλλης εποχής που παλεύει για την ανθρώπινη ουσία. Ένα έργο που ως θεατής το αντιμετωπίζεις κωμωδία και δράμα μαζί. Τι κοινό άραγε βρίσκει η Ελένη που την ταυτίζει στο έργο με τον ρόλο της αυτό; «Στον (συγγραφέα) Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, βρήκα πράγματα που με απασχολούσαν πάντα! Η κωμωδία δεν είναι χάχανο ούτε ανταλλαγή αστείων, πρέπει να σε εκτονώνει και με έναν άλλον τρόπο, να διεισδύει πιο βαθιά. Όχι μόνο να «κανιβαλίζει».

Έτσι καθώς διαβάζω τον Ντε Φιλίππο, αισθάνομαι βαθιά συγγένεια μαζί του… πως και κάποιος άλλος, γράφει με αυτόν τον τρόπο. Συνυπάρχει δηλαδή η κωμωδία με το δράμα σε κάθε λέξη. Κι όταν σε ένα θεατρικό κείμενο, το συναίσθημα ποικίλει αυτό με κάνει και νιώθω ολοκληρωμένη… Άλλωστε έτσι είναι και η ζωή, υπάρχει το γέλιο και το κλάμα, ο γάμος και η κηδεία.»

 

ΠΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ή ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΛΕΝΗ;

«Το θέατρο θέλω να μυρίζει περισσότερο ζωή, παρά θεατρική πραγματικότητα. Η θεατρική πραγματικότητα με κουράζει. Μου αρέσει τα έργα να κουβαλάνε κάτι από το πεζοδρόμιο, πράγματα που το έχω δει έξω στη ζωή. Από την άλλη, μια καλή δουλειά στην τηλεόραση, έχει αδρεναλίνη, πίεση και ένταση που εμένα μου αρέσει. Πρέπει να παίρνεις πολύ γρήγορες αποφάσεις και να είσαι αρκετά “έξυπνος” υποκριτικά, προκειμένου να επιβιώσεις στον τηλεοπτικό χώρο. Στο θέατρο έχεις την πολυτέλεια της πρόβας, οπότε “βαθαίνεις” στα πράγματα, ενώ στην τηλεόραση “πλαταίνεις”… είναι επεκτατική.»

Τελευταία είσαι σε απόσταση με την τηλεόραση;” την ρωτώ… και αφοπλιστικά μας λέει: «Ειλικρινά δεν σνόμπαρα ποτέ την τηλεόραση. Τη σνομπάρω μόνο όταν οι συνθήκες επιβάλλουν τα πράγματα να γίνουν με «εύκολο» και γρήγορο τρόπο. Πιστεύω πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει πολύ εύκολα. Μια καλή δουλειά για εμένα έχει να κάνει με το πόσο με έχει “βασανίσει” μέσα μου.»

Πίστευες ποτέ πως σειρές που γυρίστηκαν το 1998 και 2000 θα παίζουν και θα ξαναπαίζουν ακού­ρα­στα τόσα χρόνια μετά; Μου απαντάει πως «Κανείς δεν θα το περίμενε… Ήταν όμως δουλειές καλοδουλεμένες που άξιζαν και γι’ αυτό διακρίθηκαν από το κοινό. Πουλάνε φυσικά…». Πώς νοιώθει που καθημερινά προβάλλονται σε επαναλήψεις; «Είμαι αμήχανη. Η υπερεκμετάλλευση ενός πράγματος, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Η Ελλάδα έχει την δική της πραγματικότητα. Σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου όσοι συμμετείχαν στο «Κωνσταντίνου και Ελένης», θα είχαν λύσει το οικονομικό τους πρόβλημα. Στην ελληνική πραγματικότητα, δεν ισχύει τίποτα. Σε καμία χώρα δεν θα προβάλλονταν σε επανάληψη μια δουλειά, για 19 χρόνια χωρίς να πληρώνει κανέναν.»


Τα χρήματα πάντως ήταν εκείνα που τελικά με αγάπησαν περισσότερο από όσο τα αγάπησα εγώ.
Για την ακρίβεια δεν τα αγάπησα ποτέ! Όταν δεν τα επιδιώκω μου έρχονται… Για παράδειγμα αν πάρω έναν καλό μισθό, η δουλειά δεν θα πάει καλά. Αν όμως πληρωθώ συμβολικά για μια δουλειά και την κάνω περισσότερο για την ψυχή μου, τότε σκίζει. Ούτε εγώ μπορώ  να καταλάβω αυτό… Πέρα απ’ αυτό πάντως έχω λατρέψει αυτές τις σειρές. Στο «Κωνσταντίνου και Ελένης» πέρασα τόσο καλά! Μόνο από το γέλιο που κάναμε, αισθάνομαι πως κέρδισα πέντε χρόνια ζωής. Καλλιτεχνικά δεν με πήγε παρακάτω, δεν είναι λίγο να νιώθεις τέτοια ευεξία στα γυρίσματα.
Η «Εργαζόμενη γυναίκα» ήταν μια δουλειά που με προχώρησε αρκετά καλλιτεχνικά ως ηθοποιό. Είχε μεγάλο ενδιαφέρον, έπρεπε να επιστρατεύσω όλα μου τα υποκριτικά μέσα, γιατί η ποικιλία των ρόλων με έκανε πολυμήχανη.
Θεατρικά έχω αγαπήσει πολλές δουλειές, επειδή κάνω αρκετές επαναλήψεις μπορεί να μην είναι πολλές οι παραστάσεις σε αριθμό, αλλά μέσα μου είναι όλες μια και μια. Κάθε δουλειά στο θέατρο, είναι ένα κομμάτι από την ψυχή μου. Όλες οι δουλειές μου, άφησαν κάτι μέσα μου. Όλες, τις έχω αντιμετωπίσει σαν ερωτικές σχέσεις.


Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ
ΕΙΝΑΙ…

«Αγαπώ όλες τις φάσεις της ζωής μου, είμαι συμφιλιωμένη με όσα πέρασα καθώς μεγάλωνα. Από το παρελθόν το μόνο που «ζηλεύω» είναι η ανεμελιά, γιατί πλέον οι καιροί είναι ελάχιστα ανέμελοι. Αυτό όμως αφορά στην εποχή μας… Μεγαλώνοντας αποκτάς σοφία και γνώση, έναν πλούτο (….όχι σε ευρώ ή άλλο νόμισμα) εσωτερικό… Και απλά χάνεις τον αυθορμητισμό σου. Πάντα όμως υπάρχουν ισορροπίες. Ποτέ μια εποχή δεν είναι μόνο καλύτερη ή μόνο χειρότερη από μια άλλη προηγούμενη ή επόμενη.
Όταν είμαι εκτός θεάτρου μπορώ και κάνω πολλά ταξίδια. Πηγαίνω στο Μπράιτον αρκετά συχνά, καθώς είναι ένα μέρος στο οποίο αποσυμφορίζεται το μυαλό μου. Επίσης πηγαίνω πολύ στον κινηματογράφο. Βασικά μου αρέσει να «χάνομαι» στις σκέψεις μου. Στον ελεύθερο μου χρόνο παίζω τάβλι και συνομιλώ με κόσμο, εκτός δουλειάς. Είναι σημαντικό να αντιλαμβάνεσαι, τι γίνεται πέρα από το δικό σου “κύκλωμα”.»

«ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΩ Ο ΑΛΛΟΣ,
ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ»

«Φιλία είναι να καταφέρεις να ξεπεράσεις το «εγώ» σου, ενώ βάζεις ανθρώπους σε ένα πλαίσιο, που μπορείς να υπερβείς τον εαυτό σου για αυτούς. Φιλίες από τη δουλειά μάλλον δεν έχω πολλές, οι ηθοποιοί είμαστε από την φύση μας “τσιγγάνοι“. Δεν θέλω να πληγώνομαι, γι’ αυτό δεν επενδύω πολύ σε φιλίες από τον χώρο. Μου αρκεί μια καλή σχέση, για όσο διαρκέσει μια δουλειά. Δεν απαιτώ ο άλλος, να γίνει κομμάτι της ζωή μου.
Η Κατιάνα Μπαλανίκα είναι μια περίπτωση ανθρώπου από την δουλειά, που έχω την έννοια της και πάντα με έχει κι εκείνη.
Χαίρομαι πάντως ιδιαίτερα όταν σε τόσο δύσκολες εποχές συναντώ ανθρώπους που κουβαλούν αγνότητα. Με εξοργίζει η “χειριστηκότητα” στους ανθρώπους, όπως και το να θέλει να σου κάνει κάποιος κακό. Μου φαίνεται αδιανόητο πόση ενέργεια μπορεί να σπαταλήσει κάποιος, προκειμένου να σε επιβουλεύεται. Γι’ αυτό και σε πράγματα που δεν θεωρώ ότι ταιριάζω, απλά αποχωρώ.»

ΦΙΛΟΥΜΕΝΑ

 

 

, , ,

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com