Top Navigation Menu

Συνέντευξη με τον Βαλέριο Λεωνίδη

Βαλέριος Λεωνίδης

Βαλέριος Λεωνίδης

Τον έχουμε βάλει στην καρδιά μας ως αγαπημένο αθλητή της Άρσης Βαρών από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το1992. Τον αποθεώσαμε ξανά 4 χρόνια μετά, όταν στην Ατλάντα το 1996 σηκώνοντας την χώρα μας στους ώμους του κατέκτησε το Ασημένιο μετάλλιο. Και έκτοτε οι επιτυχίες και οι διακρίσεις τον ακολουθούν.

Ο Βαλέριος Λεωνίδης, ένα από τα παιδιά της dream team του Χρήστου. Ιακώβου δόξασε την Ελλάδα και συνεχίζει να αγωνίζεται γι΄ αυτήν.

Τον συναντήσαμε και μας μίλησε για τις αναμνήσεις του από εκείνες τις χρυσές στιγμές αλλά και για τη ζωή του σήμερα και φυσικά για την μεγάλη του Αγάπη… την Άρση Βαρών.

Γεννιέται στο Εσεντούκι της Ρωσίας το 1966. Από το 1981 σε ηλικία 15 ετών ο Βαλέριος γνωρίζεται με τη σιδερένια μπάρα. Τον γοητεύει, Έχει στο πλευρό του τον θείο του Αλέξανδρο Αϊβαζίδη – προπονητή της άρσης βαρών και έτσι μυείται στο άθλημα, το λατρεύει και σηκώνει ακλόνητος ασήκωτα βάρη.

Σήμερα ζει στην Σαρωνίδα αφοσιωμένος στα δύο παιδιά του τον Βίκτωρα και τον Πάτρικ και στη θέση του Ομοσπονδιακού Προπονητή της Εθνικής Ομάδας Άρσης Βαρών. Κάνει όνειρα, κυνηγάει τη ζωή, με δύναμη και αισιοδοξία πορεύεται στο παρόν και ατενίζει το μέλλον…

Για να αγαπήσει η νέα γενιά την Άρση Βαρών πρέπει να επανακτήσουμε τη χαμένη εκείνη αίγλη και να δημιουργήσουμε μια ομάδα που θα μπορεί να είναι παράδειγμα προς μίμηση.

Τι είναι αυτό που σου έρχεται πρώτο στο νου όταν σκέφτεσαι εκείνα τα χρόνια της σκληρής προπόνησης και προετοιμασίας;

Κοιτώντας πίσω σε εκείνη την εποχή με πιάνει νοσταλγία για την άνθιση που είχε τότε το άθλημα της Άρσης Βαρών. Υπήρχε μια αισιοδοξία για το αύριο… Άξιζε τον κόπο να προσπαθεί ο αθλητής πολύ σκληρά, με 5-6 ώρες προπόνησης την ημέρα. Υπήρχε αναγνώριση των κόπων μου από την πολιτεία και τον κόσμο. Ήταν ωραία χρόνια.

Ποιά θεωρείς κορυφαία στιγμή στην καριέρα σου;

Αναμφίβολα -όπως όλος ο κόσμος την βίωσε- στην Ατλάντα το 1996. Ήταν η Ολυμπιάδα όπου κι εγώ και ο Ναΐμ Σουλεημάνογλου καταρρίψαμε 5 παγκόσμια ρεκόρ. Ήταν η Ολυμπιάδα που όλοι θυμόμαστε και δεν θα ξεχάσουμε κι ας έχουν περάσει 16 χρόνια από τότε.

Η dream team της εποχής εκείνης αποτελεί σήμερα παράδειγμα για να αγαπήσουν νέοι συναθλητές σου το άθλημα;

Η εποχή εκείνη ναι… αποτελούσε παράδειγμα. Σήμερα η γενιά έχει αλλάξει. Για να αγαπήσει η νέα γενιά την Άρση Βαρών πρέπει να επανακτήσουμε τη χαμένη εκείνη αίγλη και να δημιουργήσουμε μια ομάδα που θα μπορεί να είναι παράδειγμα προς μίμηση.

Το άθλημα της Άρσης Βαρών είχε δεχθεί στο παρελθόν συντονισμένες προσπάθειες να πληγεί -και αναφέρομαι στις υποθέσεις ντόπινγκ- που τέθηκαν στη δημοσιότητα. Έπειτα από μήνες το θέμα «έσβησε» από τη δημοσιότητα. Πόσο κακό έκανε αυτό στην Άρση Βαρών;

Αυτό ακριβώς, έκανε πράγματι πολύ μεγάλη ζημιά στην Άρση Βαρών, δυστυχώς χάθηκε το κύρος και ακούστηκαν πολλές λασπολογίες, που όπως αποδείχτηκε δεν ίσχυαν και δεν βασίζονταν σε αλήθεια. Δεν μας άξιζε κάτι τέτοιο με τέτοια τεράστια προσφορά στην πατρίδα μας…

Η Άρση Βαρών σήμερα έχει αντίστοιχα παιδιά – θαύματα όπως εσύ, ο Πύρρος κ.α.;

Πριν από τέσσερα χρόνια ο Πύρρος ως πρόεδρος της Ομοσπονδίας, εγώ ως εθνικός προπονητής, με τον Λεωνίδα Σαμπάνη ως ομοσπονδιακό προπονητή, και την Κυριακή Γαλάνη ως Ομοσπονδιακή προπονήτρια προσπαθήσαμε να αναγεννήσουμε την Άρση Βαρών από τις στάχτες της. Και σήμερα μπορούμε να υπερηφανευόμαστε ότι έχουμε δημιουργήσει μια νέα ομάδα η οποία έχει φέρει μετάλλια από τα Παγκόσμια και Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Εφήβων και 8άδες στα Αντρικά Πανευρωπαϊκά. Με λίγα λόγια έχουμε μια ομάδα που μπορεί να εξελιχθεί μέχρι τους επόμενους Ολυμπιακούς του 2016. Μια πολύ αξιόλογη ομάδα. Αρκεί βέβαια να υπάρχει και η υποστήριξη της Πολιτείας.

Οι νέοι σήμερα πιστεύεις πως βρίσκονται κοντά στον Αθλητισμό;

Δεν το νομίζω. Δυστυχώς. Και θα σας πω το γιατί. Σε οποιονδήποτε νέο αθλητή, -εκτός από τα παραδείγματα αθλητών προς μίμηση που μπορεί να τον προσελκύσουν να ακολουθήσει το άθλημα- πρέπει να του δοθούν και κίνητρα. Ένα νέο παιδί θέλει να μοιάσει σε κάποιον. Ένα παιδί που έχει ταλέντο, πρέπει να βλέπει πως μπορεί να υπάρχει χώρος για μια εξέλιξη στο χώρο που θα ακολουθήσει και να συνεχίζει να προσπαθεί, να καταφέρει να φτάσει την κορυφή. Να μοιάσει στον Πύρρο Δήμα, στον Κάχι Καχιασβίλι, στον Νίκο Κακλαμανάκη, στον Γκάλη ή οποιονδήποτε άλλον. Δυστυχώς αυτό δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή.

Η οικονομική κρίση πόσο έχει επηρεάσει το χώρο σου; Το κράτος στηρίζει σε επίπεδο επιχορηγήσεων και υποδομών όσο θα έπρεπε τον Αθλητισμό;

Εδώ είναι το κρίσιμο τα σημείο και ξεκινούν όλα από εκεί. Δυστυχώς όπως περνά και ο λαός, περνά το ίδιο και ο Αθλητισμός. Απουσιάζουν ακόμα και τα απαραίτητα για τους αθλητές. Δεν δίνονται χρήματα ακόμα και για τους αγώνες. Η Ομοσπονδία μας έφτασε να πάει με δανεικά χρήματα στο πρόσφατο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα τον Απρίλιο.

Για να μπορούμε να αισιοδοξούμε και να δημιουργούμε τους αθλητές που έχουν ταλέντο, χρειάζεται μόνιμη και καθημερινή υποστήριξη. Κι αυτό είναι στοιχειώδες για να παρουσιάσουμε στο μέλλον κάποιο έργο. Και για να καταλάβετε σε τι δύσκολη κατάσταση βρίσκεται ο Αθλητισμός σας λέω ότι ακόμα και σήμερα κινδυνεύουμε να μην έχουμε το Εθνικό Αθλητικό Κέντρο στον Άγιο Κοσμά στο Ελληνικό, το Κέντρο όπου γυμνάζονται όλες οι Εθνικές Ομάδες μας, μοναδικό στην Ελλάδα. Κινδυνεύουμε να μείνουν οι αθλητές μας στο δρόμο. Στο όνομα της κρίσης ξεπουλάνε τα πάντα! Ότι σχετίζεται με τον Αθλητισμό και τον Πολιτισμό! Ελπίζω οι αλλαγές και ανατροπές που είδαμε στο πολιτικό σκηνικό να γίνουν αντίστοιχα προς το καλό και στο χώρο του Αθλητισμού. Γιατί ο Αθλητισμός συνδέεται άμεσα με την πολιτική του κράτους.

Ποιοί είναι οι στόχοι της Ομοσπονδίας και σε τι φάση επίτευξης βρίσκονται;

Η ομάδα μας που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια στοχεύει να βελτιώνεται και ταυτόχρονα να προσελκύσουμε και άλλα νέα παιδιά στην Άρση Βαρών. Γίνονται πολλές προσπάθειες και προσωπικά από τον Πύρρο Δήμα όλα αυτά τα 4 χρόνια με επισκέψεις σε σχολεία, εκδηλώσεις και προσεγγίσεις των νέων να έρθουν κοντά στον Αθλητισμό.

Πώς είναι η καθημερινότητα το Βαλέριου σήμερα; Πώς περνάει ένα 24ωρο;

Η καθημερινότητά μου, 8:30 εγερτήριο, από τις 9.30 έως τις 12.00 προπόνηση στο Αθλητικό Κέντρο του Αγίου Κοσμά στο Ελληνικό με τα παιδιά της Εθνικής Ομάδας Άρσης Βαρών. Μετά για τις επόμενες 4 ώρες ασχολούμαι με την οικογένεια και τις υποχρεώσεις. Από τις 5 μέχρι τις 8 το απόγευμα ξανά με δεύτερη προπόνηση με την Ομάδα. Μετά τις 8, ώρες προσωπικές. Το Σαββατοκύριακο αφιερωμένο στα δύο μου παιδιά.

Για τί έχεις μετανιώσει στη ζωή σου;

Μετανιώνω για την προσπάθεια που έκανα -και δεν πέτυχε για τους Ολυμπιακούς του 2004. Με συνεπήρε η Ολυμπιάδα της Αθήνας του 2004 που έγινε στο σπίτι της, την Ελλάδα. Ήθελα να αγωνιστώ! Κοιτώντας πίσω ήταν λάθος επιλογή μου να κάνω αυτήν την προσπάθεια τότε υποφέροντας πολύ από όλα αυτά τα χρόνια, από τους τραυματισμούς… Και ένα μήνα πριν τους Ολυμπιακούς αποφάσισα να μην συμμετέχω. Γιατί ο αθλητής παραμένει στην ψυχή αθλητής και του είναι πάντα δύσκολο να καταλάβει πότε πρέπει να σταματήσει. Η ψυχή δεν γερνάει ποτέ, για να προσδιορίσεις την κατάλληλη στιγμή να σταματήσεις. Τουλάχιστον την τελευταία στιγμή το κατάλαβα… και άφησα τον κόσμο να με θυμάται στην κορυφή της δόξας που με γνώρισε.

Τι σε κάνει να θυμώνεις;

Η αχαριστία, η αγένεια, το ψέμα.

Τι σε ηρεμεί;

Με ηρεμούν τα παιδιά μου, η θάλασσα, ο ήλιος, τα ταξίδια, το διάβασμα, το σινεμά.

Τι σε κάνει να ελπίζεις;

Πολλά… Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και η ελπίδα είναι κινητήριος δύναμη στη ζώη μου, όπως και σε κάθε άνθρωπο.

Μια τρελή σου επιθυμία που ακόμα δεν έχεις κάνει;

Nα «εξαφανιστώ» για 2-3 μήνες, κάνοντας διακοπές, χωρίς καμιά ενόχληση, χωρίς τηλέφωνο, τελείως ξέγνοιαστος.

Ποιες είναι οι μεγάλες σου αγάπες και πώς τις κατατάσσεις;
Τα παιδιά μου, ο Βίκτωρας και ο Πάτρικ, οι γονείς μου, η Άρση Βαρών.

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου – τη ζωή σου μετά από 15 χρόνια;

Θα ήθελα να είναι καλά τα παιδιά μου, να έχουμε όλοι μας υγεία και να μπορώ να κάνω πολλά ταξίδια..

Η γνώμη σου για την πολική και τους πολιτικούς;

Δυστυχώς όπως βλέπουμε έχει απαξιωθεί και η πολιτική και το πολιτικό μας σύστημα. Δεν τους ισοπεδώνω όλους. Υπάρχουν πολιτικοί αξιόλογοι και πιστεύω πως θα έπρεπε να αφήσουν χώρο σε νέους, αξιόλογους ανθρώπους που έχουν τη δύναμη να προσφέρουν στον τόπο. Γιατί δυστυχώς οι πολιτικοί που μας έχουν φέρει σ’ αυτή την κατάσταση τοποθετούσαν για χρόνια ακατάλληλους ανθρώπους σε κρίσιμες θέσεις κι έπαιρναν λάθος αποφάσεις. Και μας έφεραν σ’ αυτήν την κατάσταση. Μπέρδεψαν την αξιοκρατία με τις πελατειακές σχέσεις. Ο πολιτικός πρέπει να είναι πατριώτης, να σκέπτεται μόνο τι θα προσφέρει από τη θέση του και όχι τι θα κερδίσει από αυτήν. Ελπίζω αυτό σύντομα να αλλάξει ώσπου ο τόπος να πάρει ξανά το σωστό δρόμο.

Θα συστρατευόσουν με κάποιο πολιτικό κόμμα -όπως για παράδειγμα είδαμε τον Πύρρο Δήμα στις εκλογές;

Προσωπικά δεν πιστεύω στα κόμματα, αλλά στα πρόσωπα. Υπάρχουν δύο επιλογές: Ακολουθείς τις ιδέες ενός κόμματος ή τις ικανότητες ενός ανθρώπου. Εγώ επιλέγω την δεύτερη περίπτωση. Κι αυτή είναι η απάντηση. Εγώ υποστηρίζω το ΠΡΟΣΩΠΟ του Πύρρου Δήμα. Έχει αποδείξει πως μπορεί να αγωνίζεται στα δύσκολα και να πετυχαίνει.

Θεωρείς πως για τη δύσκολη κατάσταση της Ελλάδας φταίνε μόνο οι πολιτικοί ή και οι πολίτες;

Δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί, αλλά και τους πολίτες το πελατειακό σύστημα τους έβαλε σ’ αυτό το τρυπάκι. Ώσπου κάποια στιγμή έρχεται η ώρα και αυτό το σύστημα σκάει! Θέλω να πιστεύω πως κλείνει σιγά σιγά τον κύκλο του. Επιτέλους να ασχοληθούμε με την Παιδεία του λαού, ώστε ο λαός να παίρνει τις σωστές αποφάσεις και να εκλέγει τους κατάλληλους πολιτικούς!

Μια ευχή για το περιοδικό μας.

Εύχομαι το περιοδικό σας να έχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον από τον κόσμο ώστε να αναγκαστείτε να το βγάζετε εβδομαδιαίο. Ολόψυχα!!

, , , , ,