Top Navigation Menu

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ: “ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ”…

KATERINA-ANTONOPOULOU-SE-PROTO-PLANO-ANT1-INTERVIEW-CITYWAY-APRIL-2016-Η έρευνα με επίκεντρο τον άνθρωπο, μέσα από τη ξεχωριστή ματιά της Κατερίνας Αντωνοπούλου, ξεκινάει από το χθες, συνεχίζει στο σήμερα, και προβάλλει το αύριο, μέσα από στιγμές που άφησαν ανεξίτηλο στίγμα στην Ελλάδα και τον κόσμο.
Αξίζει να σημειωθεί πως είναι η μοναδική γυναίκα δημοσιογράφος στην ελληνική τηλεόραση, που επιμελείται και παρουσιάζει εκπομπή ερευνητικού περιεχομένου με στοιχεία ντοκιμαντέρ. Η ίδια, με μακρά θητεία ως πολεμική ανταποκρίτρια και μάχιμη δημοσιογράφος επικεντρώνει «Σε πρώτο Πλάνο», ότι καλύτερο έχουμε μέσα μας, δίνοντας βήμα σε όσα αξίζει να δούμε, να κρίνουμε, αλλά και να ζήσουμε.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ-ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗΣ

– Φέτος, η εκπομπή «Σε πρώτο πλάνο» διαγράφει μια πολύ δυναμική πορεία, καθώς έχει κατακτήσει πολλές πρωτιές. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας;
Το να μην είσαι “δήθεν”, αλλά να είσαι αληθινός! Ο κόσμος επιβρα-βεύει την ειλικρίνεια και την τιμιότητα, με την οποία στέκεσαι απέναντί του, κάνοντας τον κοινωνό στην όμορφη διαδρομή μας, και βάζοντάς τον πάντα «Σε Πρώτο Πλάνο». Σκοπός μου και φέτος είναι να δυναμώσουμε περισσότερο αυτή την αμφίδρομη σχέση εμπιστοσύνης και εκτίμησης με τους τηλεθεατές μας.

– Η εκπομπή έχει μεγάλη απήχηση και στα social media, ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, οι νέοι παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα ρεπορτάζ σας και τα σχολιάζουν.
Τα social media είναι η γέφυρα επικοινωνίας –ειδικά των νέων– με όλον τον κόσμο, σε πραγματικό χρόνο κι έτσι δίνεται η δυνατότητα σχολιασμού, συζητήσεων και ανταλλαγής απόψεων μαζί μου, για κάθε θέμα που παρουσιάζουμε «Σε Πρώτο Πλάνο». Είναι δηλαδή σαν να καθόμαστε, όλοι μαζί, γύρω από ένα τραπέζι και να κριτικάρουμε κάθε επεισόδιο. Και αυτό αρέσει, γιατί γινόμαστε όλοι μια παρέα.

– Με ποιά κριτήρια επιλέγονται τα θέματα που θα γίνουν «Πρώτο Πλάνο»;
Όπως θα έχεις προσέξει, “Σε Πρώτο Πλάνο” έρχονται κυρίως πρόσωπα που αξίζει να γνωρίσουμε. Και, γνώμονας, θα έλεγα, είναι πάντα ο απλός κόσμος και το “ξεχωριστό” που αξίζει να αναδείξεις κάθε φορά. Το σημαντικότερο είναι να μπαίνεις στη θέση τους, και να αφουγκράζεσαι την κοινωνία και τον κόσμο. Γι’ αυτό, επιλέγω για «Πρώτο Πλάνο» θέματα που θα φέρουν αισιοδοξία, εποικοδομητικό προβληματισμό, και τροφή για σκέψεις και δράσεις, που μπορούν να κάνουν καλύτερη τη ζωή όλων μας.

– Σε ποιο από τα ρεπορτάζ ήρθες σε δύσκολη θέση ή ένιωσες συγκίνηση και γιατί;
Αν και έχω ζήσει την φρίκη του πολέμου από κοντά, έχοντας καλύψει για το δελτίο του ΑΝΤ1 δυο πολέμους –στο Ισραήλ το καλοκαίρι του 2006 και στην Γεωργία το 2008– αυτό που με συγκλόνισε και έμεινε χαραγμένο ανεξίτηλα στο μυαλό μου, είναι ο Σεπτέμβριος του 2013, όταν βρέθηκα στη Συρία σε καταυλισμούς προσφύγων στα σύνορα με την Ιορδανία, όπου έζησα και κατέγραψα το δράμα των παιδιών του πολέμου. Εκατομμύρια ορφανά παιδικά μάτια, που ξεγέλασαν τον θάνατο, μου δίδαξαν ότι ο πλούτος όλου του κόσμου βρίσκεται στα ελάχιστα και κυρίως μέσα στην ψυχή μας και την δύναμη να ορίζουμε εμείς την ζωή μας. Αυτά τα παιδιά, μου έδειξαν ότι η ευτυχία, μπορεί να είναι ένα λαμπερό χαμόγελο αισιοδοξίας και ας είναι το πρόσωπο και τα χέρια γεμάτα λάσπες. Είναι τα ίδια παιδιά, που φτάνουν πλέον ως πρόσφυγες –όσα επέζησαν– στην χώρα μας και την Ευρώπη τον τελευταίο χρόνο. Πραγματικά ήταν ένα ρεπορτάζ, που με συγκλόνισε και θα το θυμάμαι για πάντα και για ακόμα έναν λόγο: Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ με τα «Παιδιά του Πολέμου της Συρίας – Σε Πρώτο Πλάνο», κέρδισε το κορυφαίο δημοσιογραφικό βραβείο του Ιδρύματος Μπότση.

PHOTO-01-KATERINA-ANTONOPOYLOU
PHOTO-03-KATERINA-ANTONOPOYLOU– Οδοιπορικά ανά την Ελλάδα και τον κόσμο, πρωτότυπες έρευνες και θέματα που δύσκολα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας. Στιγμές που σε συγκλόνισαν;
Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ επίσης, είναι το πώς σωθήκαμε από βέβαιο θάνατο εγώ και ο Ισραηλινός οπερατέρ μου στον πόλεμο του Ισραήλ με τον Λίβανο, που κάλυπτα το καλοκαίρι του 2006. Μια ημέρα επιστρέφοντας από ρεπορτάζ στην πρώτη γραμμή των εχθροπραξιών, στα σύνορα, κοντά στο Κιργιάτ Σιμόνα, άρχισαν να χτυπάνε οι σειρήνες, γεγονός που σήμαινε, ότι το έδαφος του Ισραήλ δέχεται επίθεση με ρουκέτες. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι άνθρωποι έπρεπε να τρέξουν στα καταφύγια ή όπου θα μπορούσαν να έχουν μια σχετική κάλυψη. Εμάς οι σειρήνες μας βρήκαν μέσα στο αυτοκίνητο σε έναν έρημο δρόμο, καθ’ οδόν προς την Χάϊφα, όπου ήταν η βάση μας. Έπρεπε λοιπόν αμέσως να σταματήσουμε στην άκρη του δρόμου και να τρέξουμε να καλυφθούμε στο χωράφι δίπλα από τον δρόμο πίσω από κάποιο ανάχωμα. Ο Ισραηλινός οπερατέρ μου, που οδηγούσε, έκανε να στρίψει το αυτοκίνητο αριστερά στο δρόμο και τότε ξαφνικά του άρπαξα το τιμόνι και το έστριψα δεξιά φωνάζοντας: «Πάμε από εδώ». Μετά από μερικά δευτερόλεπτα μια ρουκέτα έσκασε πίσω και αριστερά μας, εκεί δηλαδή που θα ήμασταν αν δεν άρπαζα το τιμόνι. Ειλικρινά ακόμη δεν μπορώ να εξηγήσω την κίνηση μου αυτή, γιατί ξέρω ότι δεν πρέπει ποτέ, ούτε καν να ακουμπάς το τιμόνι του οδηγού. Ένιωσα, όμως, μια ακαταμάχητη δύναμη από μέσα μου, να με σπρώχνει να κάνω αυτή την κίνηση, η οποία τελικά μας έσωσε!

PHOTO-02-KATERINA-ANTONOPOYLOU– Εικόνες από ρεπορτάζ που έχουν χαραχτεί στο νου σου;
Μία άλλη εικόνα, που δεν σβήνει ποτέ από την μνήμη μου, είναι από την αποστολή μας στο Περού και ειδικά σε ένα μικρό ψαροχώρι στα νότια της χώρας στο San Adres. Εκεί λοιπόν ζουν Περουβιανοί με ελληνικότατα ονόματα, όπως Γκίκας, Καμίτσης, Φαλκονής, Κωνταντίνου, Παπαφάβας, Κομνηνός, Καρασόπουλος κ.λπ. Είναι απόγονοι Ελλήνων ναυτικών του 17ου αιώνα, που έφτασαν εκεί, έμειναν και έκαναν οικογένεια. Αυτοί οι άνθρωποι, αν και δεν έχουν έρθει ποτέ στην Ελλάδα και δεν μιλούν Ελληνικά, γιορτάζουν όλες τις εθνικές και θρησκευτικές μας γιορτές, με ασίγαστο πάθος και αγάπη για την μητέρα-Ελλάδα, όπως λένε. Εκεί συνάντησα και μία αξιολάτρευτη γιαγιά, την Χούλια, κοντά στα 85, κατάκοιτη πλέον, η οποία κρατούσε μια ελληνική σημαία και φώναζε με όλη τη δύναμη της: «Είμαι Ελληνίδα, είμαι Ελληνίδα»! Είναι από τις εικόνες, που κάνουν την ψυχή σου να δακρύζει από υπερηφάνεια.

– Πώς προέκυψε η παρουσίαση αυτής της εκπομπής;
Πιστεύω ότι το «Πρώτο Πλάνο», ήρθε ως επιστέγασμα της δημοσιογραφικής μου πορείας, με αποκαλυπτικά ρεπορτάζ “πρώτης γραμμής” (υποθέσεις Siemens, Βατοπέδιο, κ.α.), αποστολές σε εμπόλεμες ζώνες, (Ισραήλ, Λίβανος, Γεωργία κ.α.) και επιτυχημένες συνεντεύξεις από κορυφαίους πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες της διεθνούς οικονομικής σκηνής σε εξαιρετικά κρίσιμες στιγμές για την χώρα μας, (Charles Dallara, επικεφαλής Παγκόσμιας Ένωσης Τραπεζών IIF και πρωτεργάτη του ελληνικού PSI, πολλών Γερμανών πολιτικών και οικονομικών παραγόντων όπως ο υπουργός οικονομικών Wolfgang Schaeuble, o αείμνηστος υπουργός εξωτερικών Guido Westerwelle κ.α.).

Layout 1
– Η τοποθέτησή σου για τις ραγδαίες εξελίξεις στην Ευρώπη και για τις πρόσφατες επιθέσεις στο Βέλγιο;
Πραγματικά ζούμε σε μια σουρεαλιστική πραγματικότητα. Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός και οι ακραίες κοινωνικές ανισότητες έχουν δηλητηριάσει τον κόσμο, βρίσκοντας πρόθυμες “ανθρώπινες βόμβες” έτοιμες να σκορπίσουν τρόμο και πόνο σε όλον τον κόσμο. Νομίζω πως οι Δυτικοί δεν εκτίμησαν σωστά την δύναμη και τις ιδιαιτερότητες των φανατικών Ισλαμιστών, που βρήκαν πρόσφορο έδαφος στα κατεστραμμένα από τους πολυετείς πολέμους Αφγανιστάν και Ιράκ. Η Ευρώπη «κουμπώνεται», και αυτό θα το χαρακτήριζα πρόσκαιρη νίκη των δολοφόνων του ISIS με πολλαπλές συνέπειες για τις πιο αδύναμες οικονομικά χώρες.

– Πέρα από τις γνωστές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η χώρα μας, τώρα έχει να αντιμετωπίσει και το προσφυγικό. Πώς βλέπεις τα πράγματα να εξελίσσονται;
Νομίζω πως κάκιστοι και ερασιτεχνικοί χειρισμοί από την πολιτική ηγεσία του τόπου, οδήγησαν στον εγκλωβισμό δεκάδων χιλιάδων απελπισμένων προσφύγων στη χώρα μας, για τους οποίους η «πολιτισμένη» Ευρώπη «σφυρίζει» αδιάφορα. Η κατάσταση πλέον είναι εκρηκτική και χρειάζεται πολιτική τόλμη για να μην βγει και εκτός ελέγχου, βάζοντας οριστικά τη χώρα μας στο περιθώριο.

– Κεφάλαιο τηλεοπτικές άδειες. Η τοποθέτησή σου, τι προβλέπεται;
Οτιδήποτε τείνει να χειραγωγήσει την ενημέρωση και την ψυχαγωγία είναι πολύ κακό και παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές. Σαφώς και θα πρέπει οι τηλεοπτικές επιχειρήσεις να είναι συνεπείς στις οικονομικές υποχρεώσεις τους, όμως το να επιβάλλονται αυταρχικοί και εξωπραγματικοί κανόνες σε μια ελεύθερη αγορά, το θεωρώ τουλάχιστον ύποπτο.

– Υπάρχει διέξοδος;
Μια καλή προοπτική θα ήταν να δοθούν όσες άδειες ζητηθούν! Ελεύθερη οικονομία έχουμε, οπότε όποιος πληρώνει, παίρνει άδεια. Τώρα, αν θα επιβιώσει στο τηλεοπτικό τοπίο είναι δικό του θέμα. Έτσι και περισσότερα χρήματα θα έμπαιναν στα ταμεία του κράτους και μεγαλύτερος ανταγωνισμός θα υπήρχε, ως προς το παρεχόμενο προϊόν, προς όφελος φυσικά των καταναλωτών. Αυτή η εμμονή για συγκεκριμένο αριθμό αδειών είναι αρκετά περίεργη.

– Εργάζεσαι σε ιδιαίτερα γοργούς ρυθμούς. Χρόνος για προσωπική ζωή υπάρχει και πως τον αξιοποιείς;
Η ζωή τρέχει πολύ γρήγορα κι αν δεν φροντίσεις να δώσεις στον εαυτό σου «οξυγόνο», τότε θα σε ξεπεράσει και σε αφήσει άπνοο! «Οξυγόνο» λοιπόν, με φίλους χαλαρά σε μπαράκια, καλές ταινίες στον κινηματογράφο, μικρές αποδράσεις κυρίως στη θάλασσα και ταξίδια στο εξωτερικό.

–  Ο εαυτός σου με πέντε λέξεις;
Επίμονη, τολμηρή, τελειομανής, συναισθηματική, υπομονετική.

– Με τι θα επέλεγες να ασχοληθείς αν δεν είχες επιλέξει το επάγγελμα της δημοσιογράφου;
Θέλω να βρίσκομαι εκεί που συμβαίνει κάτι, την στιγμή που συμβαίνει, οπότε και πάλι δημοσιογράφος θα γινόμουν.

– Κλείνοντας με μια ευχή;
Παιδιά, ψηλά το κεφάλι και να θυμάστε: στα ζόρικα συνεχίζουν οι μόνο οι ζόρικοι!

, , , ,