Θέατρο

«Δαίμονες» στο Θέατρο Παλλάς

daimones-vissi-pallas-2013

Η ιστορία των «Δαιμόνων» του Σταύρου Σιδερά περιγράφει την αιώνια πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό, στην πιο ακραία εκδοχή της: ανθρωποθυσίες, μάγια και λατρεία του Εωσφόρου από τη μια πλευρά, αθωότητα, άγνοια και επίκληση του Θεανθρώπου από την άλλη. Από το πρώτο ανέβασμα του έργου δεν έλειψαν οι θρησκόληπτοι που απέδωσαν μομφή, όχι στον υπογράφων το λιμπρέτο, αλλά στους πρωταγωνιστές (τυχαίο;). Φυσικά, ακόμα κι αν κάποιος αναζητήσει προσβολές της χριστιανικής πίστης στο έργο, δεν πρόκειται να βρει καμία! Μάλλον το αντίθετο, αφού το καλό νικάει εν τέλει το κακό και στην προσπάθεια αυτή ζητείται η βοήθεια του Θεού…

Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί κανείς να υποτιμήσει τη σκληρότητα του έργου. Οι απότομες εναλλαγές, οι κραυγές, αλλά κυρίως η προσωποποίηση του Εωσφόρου, των ανθρωποθυσιών και της μαγείας πάνω στη σκηνή καθιστούν το έργο ακατάλληλο, αν όχι για ανηλίκους, σίγουρα για μικρά παιδιά.

Τα φουτουριστικά σκηνικά του Μανώλη Παντελιδάκη αλλάζουν με κινηματογραφική ταχύτητα, τα υπέροχα κουστούμια εποχής της Ντένης Βαχλιώτη μάς ταξιδεύουν στο Μεσαίωνα, οι θεατρικοί φωτισμοί της Ελευθερίας Ντεκώ δημιουργούν την ανάλογη ατμόσφαιρα και τα σπέσιαλ οπτικά εφέ της Twins FX δίνουν κυριολεκτικά ασύλληπτες εικόνες των μεταφυσικών επιπτώσεων της μαγείας. Αποτέλεσμα; Να εντυπωσιάζεται, αλλά και ενίοτε να τρομάζει, ακόμη κι ο πιο αναίσθητος θεατής!

Η μουσική του Νίκου Καρβέλα, γνωστή, αλλά και… αριστουργηματική! Βαγκνερικής φύσεως, με κρεσέντα και εναλλαγές, υπηρετεί το σενάριο και σε καθηλώνει. Χαρακτηριστικό, το βασικό θέμα της παράστασης, που έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη όλων από το πρώτο ανέβασμα του έργου, το 1991. «Θυμάμαι τους “Δαίμονες”. Από τη μουσική του Καρβέλα, είχα “μείνει”, είχα πάθει!», θα μου πει ο μεγάλος Γιάννης Σπανός, μήνες πριν, στο περιθώριο μιας συνέντευξής του στην εφημερίδα University Press (παρότι η ερώτησή μου αφορούσε μόνο την Άννα!).

Η Άννα; Αχ, η Άννα! Αυτή η φωνή της! Μια πανδαισία από ηχοχρώματα! Αρχικά μελωδική και μετά παθιασμένη, ανεβοκατεβαίνει κλίμακες και δημιουργεί τα συναισθήματα που εκείνη θέλει, εκείνη νιώθει, αρχικά ως «Βασίλισσα» και μετά ως «Ροζάννα». Χάρη στην άψογη ακουστική του θεάτρου, είναι απόλαυση για όλους, από την πλατεία μέχρι τον εξώστη, φέρνοντας αναμνήσεις από τη «Μάλα» (2002)! Θα έλεγε κανείς πως ώρες – ώρες εκπέμπει μαγνητικά κύματα που αγγίζουν όλα τα κύτταρά μας!

Στα λευκά και με ξανθά μαλλιά, σαν την Ωραία Κοιμωμένη, θα εμφανιστεί πρώτη φορά στη σκηνή η… Βασίλισσα! Σαν αληθινή σοπράνο, ερμηνεύει τα μουσικά μέρη: «Καλή Μου Γκουβερνάντα», «Μπορεί», «Κάφτε την».

Στη σύγχρονη εποχή, μελαχρινή στο ρόλο της «Ροζάννας», μοιάζει με μικρό κοριτσάκι σε θέατρο του Broadway. Με βελούδινη φωνή θα τραγουδήσει αρχικά το υπέροχο «Κλείνω τα Μάτια», αλλά, λίγο αργότερα, με ραγισμένη την ίδια φωνή, θα θρηνήσει σαν «Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ πάνω από το πτώμα του «Ντανιέλ». Μεσολαβεί η σκηνή του εφιάλτη, που είναι πραγματικά συγκλονιστική!

Η συνολική ερμηνεία της; Κάτι παραπάνω από νευρώδης! Τα πλούσια εκφραστικά της μέσα είναι υποταγμένα στη βούλησή της. Το κορμί της πάλλεται υπό την επήρεια της “μαγείας” πείθοντας και τον πιο δύσπιστο θεατή. Σαιξπηρική ηρωίδα, τραγική ηθοποιός, βγαλμένη μέσα από τις στάχτες του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη, σε μια… σύγχρονη σκηνή! Σχήμα οξύμωρο, με την αντίφαση να επιτείνεται από τα τεχνολογικά μέσα, που την κάνουν μέχρι και να αιωρείται στο κενό!

Αυτό είναι με λίγα λόγια και η όλη παράσταση! Μια αρχαία τραγωδία, ένα σαιξπηρικό δράμα που ζωντανεύει με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας με ακρίβεια χολιγουντιανής ταινίας, σαν σε σελιλόιντ! Ένας καταιγισμός δράσης που εκτυλίσσεται στη σκηνή υπό τους ήχους μιας οπερετικής μουσικής βαγκνερικών διαστάσεων!

Χάρη στις οδηγίες του έμπειρου σκηνοθέτη Γιάννη Κακλέα, όλα τα μέλη του θιάσου ανταποκρίνονται στις υψηλές απαιτήσεις του έργου. Η Εβελίνα Παππούλια ενσαρκώνει με πάθος –κατά γενική ομολογία, εξαιρετικά– την κοκκινόμαλλη «Μάγισσα» «Λόα». Ο βαρύτονος Νικόλαος Καραγκιαούρης, πανύψηλος και επιβλητικός, αποδεικνύει ότι ήταν η ιδανική επιλογή για το ρόλο του ιεροεξεταστή! Ενώ ο Παναγιώτης Πετράκης, στο ρόλο της ζωής του –όπως πρόσφατα εξομολογήθηκε–, μεταμορφώνεται σε έναν «Ντανιέλ» με φωνητική… υπερεπάρκεια! Το ντούετο του με την Άννα στο βασικό θέμα των «Δαιμόνων» είναι πραγματικά… απολαυστικό! Ο κόσμος ξεσπάει σε χειροκροτήματα πριν το τέλος του!

Από την πόρτα του Παλλάς βγαίνουμε, αν όχι φοβισμένοι, σίγουρα συναισθηματικά φορτισμένοι. Πήγαμε στον Μεσαίωνα, είδαμε τις δεισιδαιμονίες, το βασίλειο και την τιμωρία τους. Μεταφερθήκαμε στο σήμερα, ζήσαμε τη μετενσάρκωση και νιώσαμε τα συναισθήματα στην ακραία τους εκδοχή. Μας έκαναν μάγια, αλλά προσευχηθήκαμε και λύθηκαν. Για να έρθει η λύτρωση για εμάς και η νέμεση για εκείνους. Η κάθαρση είναι ένα ξέσπασμα σε κλάματα για την αποφόρτιση…

Από τον Στέλιο Κοντέα

konteas.stelios@gmail.com

, , , , , , , , , , , , , , , ,